Pesten: Verhaal van Bart

By evanrosmalen on januari 26, 2010 in Pesten with No Comments

Ik ben Bart en ik wil jullie hier mijn pestverhaal laten lezen. Je kunt er veel van leren,zoals wat het met iemand kan doen. Dan zul je je wel eerst 2x bedenken voor je iemand gaat pesten.

Het begon November 2000, toen ik terug naar een gewone basisschool mocht. Ik had een taal- en spraakachterstand vroeger, maar mocht in 2000 naar een gewone school. Waarvan ik dacht dat het net zo leuk was als de oude school, bleek het een nachtmerrie te worden. Als je zo jong bent snap je dat nog niet zo goed. Maar ik kwam op een gewone school in mijn woonplaats. De leraressen waren zo aardig om te zeggen dat ik van een hele ”speciale” school kwam, daarmee begon het zo’n beetje. Het werd steeds meer en steeds erger. Maar dat lees je later allemaal nog wel. In groep 3 had ik maar 1 vriend. Alles wat ik probeerde om er meer te krijgen. lukte niet. Ik werd nooit uitgenodigd voor kinderfeestjes. Iedereen liet mij links liggen. Ik was het liefste alleen thuis aan het spelen. Op mijn broertje ging ik alles afreageren. Die was altijd de pineut.Toen riep ik al dat ik niet meer wilde leven en dood wilde.Dat was toen al

Mijn ouders gingen met mij naar de dokter, omdat ik dood wou. Die verwees mij  (ons) naar de GGZ jeugdzorg. Maar door de lange wachtlijsten duurde het wel even voor we daar naar toe konden.

In de vakantie van 2001 gingen we voor een intake-gesprek naar Breda. Behandeling volgde. Iedereen zei dat ik me wat weerbaarder moest opstellen, maar dat lukte niet.

Na de vakantie ging ik naar groep 4. Achteraf gezien was dat mijn beste jaar op school omdat beide juffen ( juf Mies en juf Ineke) het pesten de kop in drukten. De behandeling bij de GGZ ging gewoon door.

In groep 5 begon het pesten weer van voor af aan. Mijn ouders klaagden hierover weer op school, maar volgens school was er niks aan de hand.

In Januari 2003 startte ik met de cursus Sociale Vaardigheid,(vanuit de GGZ) Hier leerde ik  oa met behulp van gekleurde petten hoe ik me voelde.Blauw = blij, rood = boos en geel= verdrietig. Mijn moeder heeft de hele cursus nog voor school gekopieerd, maar die hadden ze niet nodig, want er was met mij niets aan de hand. Ik voelde me steeds wanhopiger voelen, want niemand (buiten mijn ouders) geloofde mij. Ik wilde dood, zodat niemand mij meer kon pesten.

Het waren steeds dezelfde 5 kinderen die pestte. Hun namen werden doorgegeven aan school, maar weer werd er niets gedaan. Ook mijn ouders werden steeds wanhopiger.

In groep 6 en groep 7 weer hetzelfde verhaal. Pesten, klagen en steeds maar te horen krijgen dat er niets aan de hand was.

In groep 8 liep het helemaal uit de hand. Het hele jaar door werd ik door de 5 gepest en ze probeerden de anderen uit de klas mee te krijgen. Ik werd zelfs met de dood bedreigd op MSN. Toen mijn ouders daar met uitgeprint bewijs mee op school kwamen, werd er gezegd dat ze er niets mee konden doen, omdat het buiten schooltijd was gebeurd.

Toen kwam de tijd van het schoolkamp. Ik had al aangegeven dat ik niet mee wilde, maar het was “verplicht”.Toen de groepsindeling bekend werd, zat ik met 3 andere kinderen in een groep, waarvan 2 pestkoppen. Ik zei dat ik niet mee ging ( dat ik mezelf eerder dood zou maken) en mijn ouders steunden mij hierin voor 200%.

Toen begon de ellende pas helemaal. Een van de juffen ( Juf W.) begon op haar manier mee te doen met de 5 pesters. Zij begon mij op alle mogelijke manieren tegen te werken. Ze zei zelfs dat als ik niet mee op kamp zou gaan mijn (kleine) rol in de musical dan ook maar naar iemand anders moest gaan.

Mijn ouders hebben mij toen ( alweer) ziekgemeld, zodat ik even tot rust kon komen. Toen werd er vanuit school zo’n druk gezet dat ik wel mee moest op kamp, dat mijn ouders maar 1 oplossing zagen. Ik werd per direct van school  afgehaald.

Mijn ouders hadden bij de overkoepelende stichting een gesprek aangevraagd. Daar hebben we  het hele verhaal weer verteld, en direct een officiele klacht tegen de juf ingediend. Ze zouden alle betrokkenen hierover spreken. Toen kregen we uitslag:

Alleen de oud-directeur gaf toe dat er altijd iets “gespeeld”had. De overige betrokkenen ontkenden keihard dat er gepest werd op school.Met de klacht tegen de juf werd gewoon niets gedaan, terwijl het haar 2e officiele klacht was. Ze  zit nu nog gewoon op haar plek.

Ik was thuis en kon nu een beetje gaan herstellen van hetgeen ik had moeten doorstaan. Ik dacht echt dat ik er nu eindelijk vanaf was, omdat ik naar de Havo ging en de pesters naar het VMBO.

EINDELIJK RUST

Thuis kwam ik weer tot rust. Mijn ouders zagen me helemaal veranderen terwijl ik thuis was.

Na de vakantie begon ik vol goede moed op de HAVO/VWO. Eindelijk een nieuw start maken. Maar dat was dus niet waar. Het pesten begon gewoon opnieuw. Ik werd er echt radeloos van. Wat moest ik doen om hier af te komen????? Mijn ouders meldde dit op school  en eindelijk ACTIE. De betrokken personen moesten bij de directie komen en kregen een officiele waarschuwing dat dit niet geaccepteerd werd. Zou ik dan eindelijk rust krijgen????

Tijdens dit eerste jaar werd er een kind in mijn klas gepest omdat die geen “goede”tas had. We kregen een speciale les over pesten en toen ben ik in huilen uitgebarsten. Iedereen schrok hiervan, want ze hadden nooit verwacht dat pesten iemand zo kapot kon maken. In ieder pauze had ik “bescherming”van mijn klasgenoten. De rest van het schooljaar had ik best een fijne tijd.

Na de vakantie ging ik naar Havo 2. Ik kreeg een leuke klas. Maar na ongeveer een half jaar begon het pesten weer. Weer 1 jongen van mijn oude school, die vorig jaar ook al bezig was. In iedere pauze zocht hij me op en bedreigde mij dat ik niets mocht vertellen op school of thuis tegen mijn ouders, omdat hij mij anders dood zou maken.

Ik was zo wanhopig dat ik niks durfde te zeggen. Als iemand vroeg hoe het ging, zei ik dat het goed ging, terwijl ik van binnen kapot was. Toen ben ik gaan bedenken hoe ik hier af kon komen en voor mij was de enigste oplossing zelfmoord plegen. Ik wist dat mijn ouders hier kapot van zouden zijn maar ik wilde niet meer leven.

Ik begon op mijn kamer met oefenen hoe ik dit het beste kon doen.Ik bond een trui om mijn nek en begon (niet al te hard) te trekken. Ik wist nu dat als ik er mee door zou gaan dit de manier  De striemen in mijn nek verborg ik onder een trui, niemand die iets zag.

Het pesten op school ging door, hij pakte mij iedere keer als hij me zag. Op het schoolplein, in het fietsenhok, op de weg naar huis, zelfs in mijn eigen straat was ik niet veilig.

Tot de dag dat ik er niet meer tegen kon. Ik bedacht voor mezelf wanneer ik tot mijn daad zou komen. Zaterdagavond vierde we de verjaardag van mijn vader. Toen ik naar bed ging, kon niemand weten wat ik ging doen. Zondagmorgen werd ik wakker, ik pakte een trui, deed die om mijn nek en  om de spijlen van mijn bed en begon heel hard te trekken.IK WILDE DOOD.
Waarom weet ik nog niet, maar toch ben ik gestopt. Mijn keel en nek waren helemaal geschaafd. Toen ik beneden kwam zagen mijn ouders mij en schrokken zich wild.Mama vroeg wat er gebeurd was en ik maakte er maar wat van. Gelukkig geloofden ze mij dit keer niet en we hebben allemaal flink gehuild.

We zijn gelijk goede hulp gaan zoeken. Mama bleef thuis van haar werk om mij bij te staan. De huisarts zorgde ervoor dat ik nog dezelfde week bij de GGZ terechtkon.

Mijn mentor schrok zich kapot toen hij het nieuws te horen kreeg, en beloofde dat hij er direct werk van ging maken. Later belde hij op met het nieuws dat de pester van school werd gestuurd, want er waren al veel meer klachten over deze jongen. Dat was al een pluspunt dat ik niet alleen stond, en ook nog geloofd werd.

Vrijdag’s zijn we naar de GGZ  geweest voor een gesprek en erover praten luchtte toch wel op. Ik moest wel veel huilen, want diep in mijn hart wilde ik niet dood.

Mijn nicht is die dag mijn rapport gaan halen. Toen de mentor  vertelde wat er met mij gebeurd was, schrok mijn klas erg. Ze hadden dit nooit zien aankomen, maar dat hadden zoveel mensen niet.

Ik kreeg veel kaarten van familie en klasgenoten en dat deed mij ook wel inzien dat ik WEL de moeite waard was. Iedereen BEDANKT.

Op dit moment heb ik hele goede hulp ( die heb ik ook nodig). Ik  weet dat ik veel mensen ontzettend veel verdriet heb gedaan met mijn actie, maar ik zag geen andere uitweg meer en dat weten ze.

Dat ik geen zelfmoord gepleegd heb, is misschien ook wel goed, omdat ik anders mijn verhaal hier niet kon schrijven. Ik hoop dat je hier ook een goede les uit leert. Bedenk dat pesten bij degene die gepest wordt meer doet dan jij misschien denkt. STOP PESTEN WAAR DAN OOK.

Ik wil graag mijn ouders en broer bedanken voor alle steun en liefde die jullie mij hebben gegeven. Ik hou ook van jullie

 

Ik ga voor nu stoppen, maar ik zal jullie op de hoogte blijven houden op deze site hoe het met mij gaat.

Groeten,

Bart

top